بگو برایم یک ماهی قرمز میخری با یک تنگ بلور بزرگ... بگو که گاهی چیز مینویسی، گاهی زیر آواز میزنی، گاهی بی هوا می خندی،گاهی اشک می ریزی.از خودت بگو، بگو چه ماهی به دنیا آمدی، بگو می توانی برایم شعر بخوانی از شاملو یا فروغ یا حتی اگر من بخواهم از سهراب...بگو دوست داری با هم یک قهوه بخوریم!..دوست دارم با نگاهت معجزه ای، با هر لبخندت یک حس غریب و با دلگیری ات دیوانه شوم!..دوست دارم همراهت بیایم، بگو اینکه همراهت می خندم، میترسم، عاشق میشوم، عادت نشده و برایت تازگی دارد...اصلا" بگو میخواهی اسمم را بدانی؟! بگو تا برایت تعریف کنم "که" هستم!..چکار می کنم! نقاشی میکشم یا نه؟! بگو تهِ چشمهایم برایت آشناست اما حقیقتش هیچ یادت نمی آید جایی دیده باشی ام...

بگو دوست داری من نگاهت کنم، بگو اسمت چیست؟! بگو دوست داری صدای موسیقی بلند باشد و بپرس ناراحتم می کند یا نه؟... نپرس چرا، فقط بگو دیگر گریه نکنم، دستت را جلو بیاور و اشک هایم را پاک کن...بگو دوست داری چیزی برایم بخوانی، بخوان و بپرس قبلتر شنیده بودم یا نه؟« و مطمئن باش میگویم نه! » برایم تعریف کن که خواهر ی داری تا بپرسم اسمش چیست؟! بگو اگر که دوست داشته باشم با هم سوار اسب هم میشویم، اسمت را به من بگو.دوباره نه! دوباره نگو، همه ی اینها را برای اولین بار بگو!..میخواهم تعجب کنم!!!میخواهم به تو نزدیک شوم.بگو که میتوانی تا همیشه بمانی، بگو تا بگویم دوست دارم تا همیشه بمانی...دوست داشتم چیز خاصی بشود این دوستی!...

پی نوشت؛ اگه کسی به جون مامانش قسم بخوره باید حرفش رو باور کنیم؟!