«شاید سکوت صفت خوبی نباشد ولی وقتی مخاطب تو آگاهانه خود را به ناشنوایی زده باشد، دیگر فریاد اثری ندارد و سکوت بهترین پاسخ است.

ولی افسوس که بی تفاوتی به سکوت عاشق نیز سخت است و چه سخت است که تو صادق باشی و او تو را باور نکند.»*

-چقدر شبیه قصه ی من...-

.

.

.واقعا نمی فهمم خل شدم یا دیوانه...شایدم هر دو...فقط همینو می دونم که...

نه من هیچی نمی دونم...دیگه خسته شدم از این هم ندونسته ها...آخه چرا همیشه نقطه چین یک دنیا حرف باید داشته باشد...

...

امروز یک آشنا پیدایش شد...نمیدونم از کجا آمد...اصلا نمی ودنم چرا رفت که بخواهد پیدا شود...اما آمد...و من هنوز در فکرم که آخر چگونه...چرا ما آدم ها گاهی زود در مقابل دیگران خود را لو می دهیم...چرا نمی گذاریم زندگی ...یا نه اشتباه محض بود...چرا زندگی نمی گذارد که ما زندگی کنیم...

شاید ما یا نه بهتر است بگویم من...لیاقت زندگی ندارم...